مروری بر کمبود آب و تغذیه نیتروژن در محصولات کشاورزی

آب و نیتروژن در میان فاکتورهای محیطی اصلی ترین مواردی هستند که می تواند جهت کنترل رشد گیاه توسط کشاورزان اصلاح شود . کشاورزی حدود 85 درصد از کل آب شیرین استفاده شده در دنیا را به خود اختصاص می‌دهد. در حالیکه تنها 18 درصد از زمین‌های کل جهان به کشاورزی آبی اختصاص داده شده است، این سطح 45 درصد از کل تولید کشاورزی دنیا است. این داده‌ها بیانگر اهمیت کشاورزی آبی بوده و رشد جمعیت، تقاضا برای افزایش تولید را بیشتر می کند. بعلاوه، محدودیت‌ها و رقابت شدیدتر با دیگر بخش‌های جامعه نیز فشار بر کاهش سهم آب شیرین برای آبیاری را افزایش می‌دهد که در نتیجه منجر به کاهش در آب اختصاص داده شده به حوزه کشاورزی می‌شود. تأثیر آب و مواد غذایی  بر محصول  منجر به استفاده بیشتر از این مواد در دهه‌های گذشته شده است.  استفاده نادرست از آبیاری و کودهای شیمیایی قابل قبول نیست و هزینه‌های زیادی را بر اقتصاد وارد می‌کند. کشاورزی مناسب نیازمند یک توازن صحیح بین کشاورزی، اقتصاد و جنبه‌های محیطی مدیریت مواد مغذی است. مزیت اصلی نشان داده شده در این مقاله به صورت زیر است:

1) میزان خشکی و کمبود ازت یک شاخصه مهم برای مدیریت آبیاری و تغذیه ای گیاهان می باشد . غلظت ازت  بر روی برگ‌ها در نتیجه آبیاری مستقیم هر دو مورد اندازه گیری با کیفیت بالا و قابل اطمینان از وضعیت و ارزیابی ماده غذایی ازت در سطح گیاه را مقدور می‌سازد.

2) دو آزمایش بر روی گل آفتاب گردان و tall fescue ( چمن سردسیری )به منظور مرتبط کردن تغییرات در زمان و شدت آبیاری در وضعیت نیتروژن گیاه انجام شده است و به منظور معرفی رابطه پیچیده بین تقاضا ازت و تأمین منابع غذایی در گیاه استفاده می‌شود.

3) تاثیرات کمبود آب در تقاضای ازت بررسی شده و به موضوع حساسیت شدید منابع غنی ازت در برابر شدت کمتر رشد گیاهانی که دارای مؤلفه ازت ضعیف‌تری هستند، اشاره شده است.

4) حساسیت یکسان کلی در نیتروژنی کردن و نیتروژن زدایی میکروب‌ها احتمالاً جهت توصیف بسیاری از نتایج به دست آمده در تأثیر کاهش آب در مواد معدنی خاک در دسترس برای گیاه استفاده شده است.

5) رشته انتقال به طور زیادی تعیین کننده قابل دسترس بودن ماده معدنی نیتروژن در ریزوسفر است. این مورد منجر به تخمین ضعیفی از چگالی ریشه شده و مانعی برای هر ارزیابی دقیق از قابل دسترس بودن ازت در محصولات آبیاری است.

6) نیتروژنی که در بافت چوبی جریان  پیدا می‌کند، به طور کلی تحت کاهش آب و جذب در گیاه کاهش می‌یابد و به طور کلی نسبت به کم آبی، حساس‌تر است.

7) فشار اسمزی بیشتر در مدت پرکردن دانه حفظ می‌شود که گیاه را قادر به بازیابی مقدار قابل توجهی از نیتروژن می‌کند. بخش اصلی آن در کل محصول نیترژن دانه نیز در نتیجه به طور کلی تحت کمبود آب، بیشتر است.

8) اغلب مدلهای گیاهانی که در حال حاضر در علم کشاورزی استفاده می‌شود، از ازت و آب به طور مؤثر استفاده می‌کنند اما دیدگاه متفاوتی از تعامل آنها با یکدیگر دارند.